Liefste thuisblijvers,

Ondertussen zijn we al twee dagen in China – in Shanghai om precies te zijn – hoog tijd om jullie dus even te updaten over onze avonturen.

12-13 september

Na een ‘korte’ vlucht (6,5u), een bijna even lange tussenstop in het Arabische Doha en een lange vlucht (8,5u) bereikten we onze eerste bestemming. Klagen over de lange reis moesten we allerminst: lekker eten, hopen films en spelletjes … we werden in de watten gelegd. Ook onze ontvangst in Shanghai was hartelijk: tijdens de busreis van de luchthaven naar het restaurant kregen we een deskundige gidsing van onze gids Sally (haar Aziatische naam is niet uit te spreken), al leidde de uitspraak van sommige Chinese woorden tot hilariteit, maar daarover hoort u later allicht alles in geuren en kleuren. In het restaurant ondergingen we meteen onze vuurdoop wat betreft de Chinese keuken en het sanitair. Het traditionele Chinese eten wordt geserveerd in allerlei schaaltjes op een ronddraaiende tafel en de meningen over het eten varieren van best oke tot kei lekker, niet slecht dus! Ook het sanitair valt doorgaans beter mee dan we op voorhand gevreesd hadden.

Het weer van de eerste dag daarentegen, dat was een ander paar mouwen. Warm was het wel en gezweet werd er eveneens, maar de repetitie voor de grote parade ’s anderendaags viel letterlijk in het water. Drie uur stonden we in de gietende regen te wachten – sommigen zelfs in kledij – om onze dans-van-1-minuut te oefenen. Gelukkig zorgden de omringende bigbands voor de nodige muziek om er een sfeervol regenfeestje van te maken. Uiteindelijk was het onze beurt, maar de stoet verder oefenen in onze doorweekte kleren zagen we toch iets minder zitten. Na een zoektocht naar onze bus en een uurtje rijden, kwamen we – om half twee ’s nachts – eindelijk in ons hotel aan. Na bijna 48u reizen genoot heel de groep als nooit tevoren van een goede douche en bed.

14 september

Vandaag kregen we al wat meer van China te zien. Na een Chinees ontbijt en lunch bezochten we het Shanghai museum, een van de grootste musea van het land, met traditionele kledij, schilderijen, houtwerk, munten … Daarna namen we nog even onze stoetopstelling door, maar voor we er echt konden invliegen, moesten we – deze keer gelukkig droog – weer even wachten. Helaas liep door een technische fout het optreden voor de nationale televisie niet helemaal zoals we gepland hadden, maar we redden ons eruit door de rest van de parade zo enthousiast mogelijk uit te lopen. Het publiek langs de kant van de weg ging volledig uit zijn dak wanneer de vendeliers hun vlaggen gooiden, de meisjes met manden op hun hoofd een toertje deden of wanneer we zelfs nog maar even waaiden. Er stonden dan ook duuuuuzend politieagenten om hen in bedwang te houden. Superleuk, zo’n enthousiast publiek dat ons deed vergeten dat het zweet in straaltjes langs onze ruggen liep. Ons tweede avondmaal kwam vergezeld van frietjes en live animatie door Chinese zangers en dansers en slangen op sterke alocohol in een bokaal. Onze stoere jongens konden natuurlijk niet naar huis gaan voor ze dat straffe slangendrankje geproefd hadden, maar ik hield me wijselijk afzijdig. Ook Sam en Dimi, voor wie dit hun eerste Gelmelreis is, lieten zich niet kennen.

Voila, hopelijk is jullie nieuwshonger hiermee wat gestild en kan ik jullie de volgende dagen ook alleen maar leuk nieuws melden. Voorlopig is er nog niemand ziek geworden en ook met heimwee (sorry als jullie dat liever anders hoorden) valt het nog goed mee.

Dikke kussen,

Evelien