Hallo allemaal,

Met een beetje vertraging vinden jullie
hierbij het verslag van dag vijf en zes, tevens onze laatste dagen in Shanghai.

Maandag 16 september

Vandaag hadden we onze eerste vrije dag –
hoewel, vrij is een groot woord. We moesten niet optreden, maar net als ons
bezoekje aan het parel-‘museum’ gisteren, stond er vandaag een verplicht
nummertje op het programma. Dit keer gingen we naar de zijdefabriek waar we – u
raadt het al – na een beknopte uitleg over hoe men van cocon tot zijde komt,
vooral aangespoord werden om eens een kijkje te nemen in de bijhorende winkel.
Gelukkig kregen we dit keer een iets volwaardigere uitleg over het product en
waren de verkopers minder opdringerig. We kregen eindelijk ook wat van de
echte, niet-commerciële cultuur van China te zien. We bezochten een
tempelcomplex met verschillende Budhabeelden. Iedereen was superenthousiast,
sommigen waren zelfs teleurgesteld dat we er niet langer konden blijven. We
doen immers een beetje aan toerisme zoals de Chinezen en Japanners: bus op, bus
af, als een kudde schapen achter onze gids met een geel vlaggetje hollen,
fotootje nemen en de bus weer op.

Na het middageten doken we de ‘fake market’ in,
een paar straten met winkeltjes waar je kimono’s van valse zijde, valse parels,
zonnebrillen en horloges kan kopen. Vooraf sprak Sally ons streng toe: we
mochten geen onbekenden volgen naar achterkamertjes en liefst geen theesalons
binnengaan want daar zouden ze ons wel eens drugs kunnen aanbieden! Ik krijg de
indruk dat onze gids zelf nogal angstig is en ons wat wil bangmaken, zo mag er
absoluut niet van sommige routes of programma’s afgeweken worden. Ze bezorgde
ons wel een heel nuttige tip: afdingen. Bij het eerste winkeltje waar ik,
Klaartje, Katrien, Anneleen, Elke en Jana binnengingen, zagen we al mooie
kimono’s en we haalden meteen onze beste afdingkunsten boven. Op risico van een
boze Chinees achter ons aan te krijgen, speelden we het grof: we slaagden erin
om maar 300 yuan in plaats van 800 te betalen voor onze kimono’s. We waren in
de wolken met ons onderhandelingsresultaat, tot we even verderop dezelfde
badjasjes nog goedkoper zagen.

Moe van het shoppen moesten we onze batterijen
even opladen, want we waren van plan om ‘s avonds het nachthleven in Shanghai
te ontdekken. Na een straffe cocktail waren sommigen al in de mood om de
discotheek in te duiken. De muziek bleek – in tegenstelling tot mijn
verwachting – goed mee te vallen en hoewel het nachtleven hier vroeger begint,
werd het toch vroeg in de morgen voor we in ons bed belandden.

Dinsdag 17 september

Vannochtend verging het opstaan de ene al
beter dan de andere, gelukkig moesten we de eerste uren van de dag nog niet
echt presteren. Er stond immers weer een sponsorbezoekje op de agenda, dit keer
naar de jade-expo. We werden rondgeleid door een grappige Chinees die in plaats
van ons meer te leren over de jadesteen ons zijn hele levensverhaal begon te
vertellen. “My wife is from Brasil. I met her and i like her charachter.
My wife is very fat, but happy. She’s a happy litle Budha,” aldus de man
die van zichzelf ook beweerde een gerenommeerd designer te zijn. Het kostte ons
de grootste moeite om onze lach in te houden, maar dat hele verhaal was natuurlijk
bedoeld om een vriendschapsband te smeden zodat hij ons een korting van
zeventig procent kon geven. “Wat? Ga je hen echt zoveel korting
geven,” acteerde zijn ongeloofwaardig hulpje. Gelukkig zijn Gelmellers
slimmer dan dat en wanneer ze ons met geweld een armband rond onze arm
probeerden te wringen, zijn we het maar
afgestapt.

Door alle winkelbezoekjes zouden we bijna
vergeten dat er ook opgetreden moest worden. Dit keer gaven we het beste van
onszelf, voor zover dat ging in de brandende zon en met knallende boxen naast
ons. We traden op op een plein voor de televisietoren van Shanghai, een van de
grootste gebouwen in de wereld dat we
vervolgens ook bezochten. Voor sommigen was het panorama al
angstaanjagend en toen moest er nog een wandeling over een glazen vloer op
bijna 260 meter hoog. Respect voor de mensen die toch probeerden hun
hoogtevrees even te negeren.

‘s Avonds stond er ons opnieuw iets bijzonders
te wachten. Het bestuur had tickets voor Era weten te regelen, een
cirque-du-soleil-achtige show, waarvoor we hen overigens super dankbaar zijn
want het was echt de moeite! Slangenmensen, acrobaten, motorrijders die in een
bol rondraceten … ondanks de vermoeidheid stonden onze ogen wijd open van
spanning.

Aan alle mooie dingen komt helaas een eind,
niet alleen aan Era, maar ook aan onze tijd in het Pattaya Hotel in Shanghai.
Tijd om onze valiezen te pakken en ons voor te bereiden voor een 17 uur durende
treinrit naar Luoyang.

Tot binnenkort,

Evelien