Blog Image

China 2013

Reisblog China

Dag China reizigers en thuisblijvers. Om het vooral voor de thuisblijvers een beetje verdraaglijk te maken, is er weer een blog aangemaakt.
Dus Gelmel, schrijf naar hartenlust zodat diegene die er niet kunnen bij zijn toch een beetje mee kunnen genieten.

18 – 19 – 20 – 21 september

Reis(t)verslag Posted on Mon, September 23, 2013 05:10:04

Woensdag 18 september

Vandaag stond er ons opnieuw een heel avontuur te wachten. Na het ontbijt, waarop eigenlijk meteen het middageten volgde en wat kleine rantsoeninkopen vertrokken we met de bus naar het treinstation van Shanghai om er met de nachttrein naar Luoyang te reizen. Door het drukke verkeer was Sally al gestresseerd maar toen we aan het station aankwamen en Harry’s valies er niet bij bleek te zijn, stond de paniek even in haar ogen te lezen. Gelukkig holde Tom achter de bus aan en bleek Harry’s valies in de koffer te zijn blijven liggen.

Het was een heel gedoe om alle festivalgroepen op de trein te krijgen. Toen we na lang aanschuiven eindelijk de trein opkonden, schrokken we wel even van ons verblijf voor de komende 17 uur: een heel smal gangetje met daarboven bagageruimte die al helemaal ingenomen was door de Australiërs en verschillende coupés met telkens twee keer drie bedden boven elkaar. Niet echt comfortabel dus, maar als we de lichaamsgeuren van zoveel op elkaar gepakte mensen negeerden, werd het best gezellig: spelletjes spelen, kruiswoordraadsels oplossen, verbroederen met Polen en dronken Australiërs … we wisten ons wel bezig te houden. Om tien uur ‘s avonds ging het licht echter onverbiddelijk uit en mochten we onze barak niet meer uit, tenzij om even naar het toilet te gaan en zelfs dat was ons niet altijd gegund. Als de trein stilstaat in een station mag je namelijk niet naar het toilet en de bewakers deden het toilet dan ook radicaal op slot, soms wel voor een half uur, meestal net op het moment dat je ontzettend dringend moest. Afgezien van mijn ergernis om het bewakingsregime van de Chinese conducteurs, was het een ontzettend toffe treinreis.

Donderdag 19 september

Voor dag en dauw werden we gewekt door Dimi die op het bovenste bed sliep en zijn hoofd tegen het plafond stootte. Meteen lachen geblazen en iedereen was klaarwakker. Met een half uurtje vertraging kwamen we aan in Luoyang. Rustig wakker worden was er niet bij, we werden meteen door onze nieuwe gids Lucas in een museum gedropt. Het skelet van een mammoet vonden we nog tof, maar de zoveelste pot, munt of schilderij kon onze vermoeide hoofdjes niet echt boeien. De Wifi in het museum daarentegen wel. Meteen haalde iedereen zijn smartphone boven om een mailtje te sturen of iets op de blog te plaatsen met als gevolg dat het netwerk de vele bezoekers niet aankon en uitviel. Na het museum mochten we inchecken in ons hotel, waar ook de luidruchtige Spanjaarden logeren. In vergelijking met ons tophotel in Shanghai doet dit hotel me meer denken aan een schimmig rendez-voushotelletje. Vuile tapijten en bedden of niet, een middagdutje en een douche hadden we dringend nodig om er bovenop te raken. Na ons dutje gingen we eten in een restaurant en het eten in Luoyang lijkt ons precies lekkerder dan dat van Shanghai. ‘s Avonds verkenden we nog even de omgeving en na een wandeling door de smoezelige straatjes van Luoyang belandden we met de hele groep in de bar van een hotel in de buurt maar na een paar pintjes was iedereen doodop en kropen we vroeg onder de wol.

Vrijdag 20 september

Vanochtend waren we opnieuw vroeg uit de veren voor een bezoek aan de Longmengrotten, een complex van grotten en holtes waarin grote en kleine beelden van Budha en voorname personen waren uitgehakt. Longmen betekent overigens draak en de grotten werden zo genoemd omdat ze vanuit de lucht gezien op een draak leken. We moesten er wel wat trappen voor doen maar het grote Budhabeeld was echt indrukwekkend. Vanop een sampan op het water had het zicht vast nog mooier geweest, maar helaas was er geen tijd voor een boottochtje omdat er een tempel op ons wachtte. Bij deze tempel – waarvan ik de naam wederom even kwijt ben – zagen we voor het eerst echte monniken. Blijkbaar zijn ook monniken mee met hun tijd en hebben ook zij een smartphone. Wij moesten ons echter wel hoeden voor bepaalde taboes: zo mochten we niet op de drempel van de tempel stappen, mochten we geen foto’s van Budha nemen en moesten we ten allen tijde de gids volgen, iets waar de eigenzinnige Gelmellers het wel eens lastig mee hebben.

Na het middageten trokken we onze danskledij nog eens aan voor de repetitie voor de parade van morgen en een optreden op een groot plein. Maar of we nu kledij aan hebben of niet, we trekken steevast de aandacht. Chinezen – zeker die in Luoyang – lijken nog nooit een Westerling gezien te hebben, zeker geen blonde, want we kunnen geen twee stappen zetten of er neemt wel iemand een foto van ons. Tijdens een stoet of optreden is dat natuurlijk normaal, maar ook in onze vrije tijd worden we voortdurend aangestaard en nemen mensen ongevraagd foto’s van ons. Bij het wachten voor het optreden stelden sommigen zich zelfs ronduit agressief op om met ons op de foto te gaan. Het is een fenomeen dat ons al de hele reis achtervolgt maar nu we zelfs niet meer rustig op restaurant kunnen zitten, vinden we dat paparazzigedoe toch niet meer zo leuk.

‘s Avonds probeerden we in de omgeving van ons hotel nog een ander cafeetje te vinden, maar we vonden enkel restaurants waar ze niet begrepen dat we gewoon iets wilden drinken. Uiteindelijk belandden we met een aantal in de bar van hetzelfde hotel als de vorige avond, de jongens gingen de sfeer in de Chinese straatjes opsnuiven.

Zaterdag 21 september

Vandaag moesten we opnieuw vroeg uit de veren, deze keer voor de echte stoet. Deze parade had niet zo’n indrukwekkende praalwagen als die uit Shanghai maar er kwam zeker veel volk naar ons kijken. Het leek wel of de Chinezen zich op hun best hadden uitgedost. Ook nu moesten we redelijk lang wachten voor de stoet begon maar dit keer verliep hij wel vlekkeloos. We traden drie keer op tijdens de stoet en de muziek startte gelukkig steeds op het juiste moment, telkens een pak van ons hart.

Na de stoet en de optredens kleedden we ons om en bezochten we een museum. Onze gids is niet altijd even informatief dus het was me niet helemaal duidelijk om wat voor museum het ging, alleszins een museum over paarden. Het museum bestond eigenlijk maar uit een kamer met paardenkadavers en koetsen die niet eens echt waren, maar nagemaakt uit beton. Lang zijn we er dan ook niet gebleven



16 – 17 september

Reis(t)verslag Posted on Thu, September 19, 2013 13:58:28

Hallo allemaal,

Met een beetje vertraging vinden jullie
hierbij het verslag van dag vijf en zes, tevens onze laatste dagen in Shanghai.

Maandag 16 september

Vandaag hadden we onze eerste vrije dag –
hoewel, vrij is een groot woord. We moesten niet optreden, maar net als ons
bezoekje aan het parel-‘museum’ gisteren, stond er vandaag een verplicht
nummertje op het programma. Dit keer gingen we naar de zijdefabriek waar we – u
raadt het al – na een beknopte uitleg over hoe men van cocon tot zijde komt,
vooral aangespoord werden om eens een kijkje te nemen in de bijhorende winkel.
Gelukkig kregen we dit keer een iets volwaardigere uitleg over het product en
waren de verkopers minder opdringerig. We kregen eindelijk ook wat van de
echte, niet-commerciële cultuur van China te zien. We bezochten een
tempelcomplex met verschillende Budhabeelden. Iedereen was superenthousiast,
sommigen waren zelfs teleurgesteld dat we er niet langer konden blijven. We
doen immers een beetje aan toerisme zoals de Chinezen en Japanners: bus op, bus
af, als een kudde schapen achter onze gids met een geel vlaggetje hollen,
fotootje nemen en de bus weer op.

Na het middageten doken we de ‘fake market’ in,
een paar straten met winkeltjes waar je kimono’s van valse zijde, valse parels,
zonnebrillen en horloges kan kopen. Vooraf sprak Sally ons streng toe: we
mochten geen onbekenden volgen naar achterkamertjes en liefst geen theesalons
binnengaan want daar zouden ze ons wel eens drugs kunnen aanbieden! Ik krijg de
indruk dat onze gids zelf nogal angstig is en ons wat wil bangmaken, zo mag er
absoluut niet van sommige routes of programma’s afgeweken worden. Ze bezorgde
ons wel een heel nuttige tip: afdingen. Bij het eerste winkeltje waar ik,
Klaartje, Katrien, Anneleen, Elke en Jana binnengingen, zagen we al mooie
kimono’s en we haalden meteen onze beste afdingkunsten boven. Op risico van een
boze Chinees achter ons aan te krijgen, speelden we het grof: we slaagden erin
om maar 300 yuan in plaats van 800 te betalen voor onze kimono’s. We waren in
de wolken met ons onderhandelingsresultaat, tot we even verderop dezelfde
badjasjes nog goedkoper zagen.

Moe van het shoppen moesten we onze batterijen
even opladen, want we waren van plan om ‘s avonds het nachthleven in Shanghai
te ontdekken. Na een straffe cocktail waren sommigen al in de mood om de
discotheek in te duiken. De muziek bleek – in tegenstelling tot mijn
verwachting – goed mee te vallen en hoewel het nachtleven hier vroeger begint,
werd het toch vroeg in de morgen voor we in ons bed belandden.

Dinsdag 17 september

Vannochtend verging het opstaan de ene al
beter dan de andere, gelukkig moesten we de eerste uren van de dag nog niet
echt presteren. Er stond immers weer een sponsorbezoekje op de agenda, dit keer
naar de jade-expo. We werden rondgeleid door een grappige Chinees die in plaats
van ons meer te leren over de jadesteen ons zijn hele levensverhaal begon te
vertellen. “My wife is from Brasil. I met her and i like her charachter.
My wife is very fat, but happy. She’s a happy litle Budha,” aldus de man
die van zichzelf ook beweerde een gerenommeerd designer te zijn. Het kostte ons
de grootste moeite om onze lach in te houden, maar dat hele verhaal was natuurlijk
bedoeld om een vriendschapsband te smeden zodat hij ons een korting van
zeventig procent kon geven. “Wat? Ga je hen echt zoveel korting
geven,” acteerde zijn ongeloofwaardig hulpje. Gelukkig zijn Gelmellers
slimmer dan dat en wanneer ze ons met geweld een armband rond onze arm
probeerden te wringen, zijn we het maar
afgestapt.

Door alle winkelbezoekjes zouden we bijna
vergeten dat er ook opgetreden moest worden. Dit keer gaven we het beste van
onszelf, voor zover dat ging in de brandende zon en met knallende boxen naast
ons. We traden op op een plein voor de televisietoren van Shanghai, een van de
grootste gebouwen in de wereld dat we
vervolgens ook bezochten. Voor sommigen was het panorama al
angstaanjagend en toen moest er nog een wandeling over een glazen vloer op
bijna 260 meter hoog. Respect voor de mensen die toch probeerden hun
hoogtevrees even te negeren.

‘s Avonds stond er ons opnieuw iets bijzonders
te wachten. Het bestuur had tickets voor Era weten te regelen, een
cirque-du-soleil-achtige show, waarvoor we hen overigens super dankbaar zijn
want het was echt de moeite! Slangenmensen, acrobaten, motorrijders die in een
bol rondraceten … ondanks de vermoeidheid stonden onze ogen wijd open van
spanning.

Aan alle mooie dingen komt helaas een eind,
niet alleen aan Era, maar ook aan onze tijd in het Pattaya Hotel in Shanghai.
Tijd om onze valiezen te pakken en ons voor te bereiden voor een 17 uur durende
treinrit naar Luoyang.

Tot binnenkort,

Evelien



15 september

Reis(t)verslag Posted on Thu, September 19, 2013 13:57:05

Ni Hao,

Vandaag zijn we
naar het parel-‘museum’ geweest of beter gezegd: we hebben ons in de eerste
toeristenval laten lokken. Het vermeende museum was eigenlijk gewoon een winkel
waar we wat uitleg kregen over hoe we echte van valse parels kunnen
onderscheiden en vervolgens aangezet werden tot het kopen van een ketting of
oorbellen.

Na het middageten was het tijd voor ons eerste optreden. We traden
op in een gigantisch winkelcentrum (vergroot het Wijnegem shoppingcenter tien
keer) dat net die dag geopend was. Over het algemeen was het een goed optreden,
met hier en daar een paar – letterlijke – uitschuivers op de gladde vloer.
Vervolgens namen we een kijkje in de grootste winkelstraat van China – 5km lang
– met Chinese versies van de H&M en Pizzahut en erg agressieve flyeraars.

Na vier dagen hetzelfde Chinese eten gegeten te hebben, zijn onze culinaire
recensies wat minder lovend geworden, maar de dappersten onder ons wagen zich
onversaagd aan naar haven ruikende slijmsoep.
Na het avondeten bracht Sally ons
naar een gezellig straatje vol bars en restaurants en was het tijd voor onze
eerste – veel te dure – cocktail of biertje.

We sloten onze avond af met een
boottocht op de grootste rivier in Shanghai (waarvan de naam me even ontglipt)
met prachtig zicht op de verlichte skyline van Shanghai en later nog met een
paar biertjes in de lobby van ons hotel. We zijn nog maar een paar dagen ver
maar ondertussen is een groot deel van de groep al zo vermoeid en groggy dat we
alles grappig vinden. Onszelf entertainen is dus niet zo moelijk. Tot morgen,
met meer entertainment.

Evelien



12 – 13 – 14 september

Reis(t)verslag Posted on Sun, September 15, 2013 18:37:59

Liefste thuisblijvers,

Ondertussen zijn we al twee dagen in China – in Shanghai om precies te zijn – hoog tijd om jullie dus even te updaten over onze avonturen.

12-13 september

Na een ‘korte’ vlucht (6,5u), een bijna even lange tussenstop in het Arabische Doha en een lange vlucht (8,5u) bereikten we onze eerste bestemming. Klagen over de lange reis moesten we allerminst: lekker eten, hopen films en spelletjes … we werden in de watten gelegd. Ook onze ontvangst in Shanghai was hartelijk: tijdens de busreis van de luchthaven naar het restaurant kregen we een deskundige gidsing van onze gids Sally (haar Aziatische naam is niet uit te spreken), al leidde de uitspraak van sommige Chinese woorden tot hilariteit, maar daarover hoort u later allicht alles in geuren en kleuren. In het restaurant ondergingen we meteen onze vuurdoop wat betreft de Chinese keuken en het sanitair. Het traditionele Chinese eten wordt geserveerd in allerlei schaaltjes op een ronddraaiende tafel en de meningen over het eten varieren van best oke tot kei lekker, niet slecht dus! Ook het sanitair valt doorgaans beter mee dan we op voorhand gevreesd hadden.

Het weer van de eerste dag daarentegen, dat was een ander paar mouwen. Warm was het wel en gezweet werd er eveneens, maar de repetitie voor de grote parade ’s anderendaags viel letterlijk in het water. Drie uur stonden we in de gietende regen te wachten – sommigen zelfs in kledij – om onze dans-van-1-minuut te oefenen. Gelukkig zorgden de omringende bigbands voor de nodige muziek om er een sfeervol regenfeestje van te maken. Uiteindelijk was het onze beurt, maar de stoet verder oefenen in onze doorweekte kleren zagen we toch iets minder zitten. Na een zoektocht naar onze bus en een uurtje rijden, kwamen we – om half twee ’s nachts – eindelijk in ons hotel aan. Na bijna 48u reizen genoot heel de groep als nooit tevoren van een goede douche en bed.

14 september

Vandaag kregen we al wat meer van China te zien. Na een Chinees ontbijt en lunch bezochten we het Shanghai museum, een van de grootste musea van het land, met traditionele kledij, schilderijen, houtwerk, munten … Daarna namen we nog even onze stoetopstelling door, maar voor we er echt konden invliegen, moesten we – deze keer gelukkig droog – weer even wachten. Helaas liep door een technische fout het optreden voor de nationale televisie niet helemaal zoals we gepland hadden, maar we redden ons eruit door de rest van de parade zo enthousiast mogelijk uit te lopen. Het publiek langs de kant van de weg ging volledig uit zijn dak wanneer de vendeliers hun vlaggen gooiden, de meisjes met manden op hun hoofd een toertje deden of wanneer we zelfs nog maar even waaiden. Er stonden dan ook duuuuuzend politieagenten om hen in bedwang te houden. Superleuk, zo’n enthousiast publiek dat ons deed vergeten dat het zweet in straaltjes langs onze ruggen liep. Ons tweede avondmaal kwam vergezeld van frietjes en live animatie door Chinese zangers en dansers en slangen op sterke alocohol in een bokaal. Onze stoere jongens konden natuurlijk niet naar huis gaan voor ze dat straffe slangendrankje geproefd hadden, maar ik hield me wijselijk afzijdig. Ook Sam en Dimi, voor wie dit hun eerste Gelmelreis is, lieten zich niet kennen.

Voila, hopelijk is jullie nieuwshonger hiermee wat gestild en kan ik jullie de volgende dagen ook alleen maar leuk nieuws melden. Voorlopig is er nog niemand ziek geworden en ook met heimwee (sorry als jullie dat liever anders hoorden) valt het nog goed mee.

Dikke kussen,

Evelien